INTERVIEW OVER DE LGBT GEMEENSCHAP IN NIJMEGEN

INTERVIEW OVER DE LGBT-GEMEENSCHAP IN NIJMEGEN

Nederland is bijzonder aantrekkelijk voor lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender (LHBT) bezoekers en inwoners. Het is het land met de meest homovriendelijke attracties per vierkante meter. Nederland kan worden beschouwd als de geboorteplaats van LGBT-rechten. Homoseksualiteit werd in Nederland al in 1811 gedecriminaliseerd. De eerste homobar volgde in 1927. Een van ’s werelds eerste homorechten organisaties werd opgericht in Amsterdam in 1946. Daarnaast was Nederland het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde in 2001. Het feit dat Nederlanders al eeuwenlang een ontspannen en tolerante houding hebben ten opzichte van verschillende levensstijlen, heeft bijgedragen aan de populariteit van het land onder leden van de LGBT-gemeenschap. ‘Leef en laat leven’ is een van de favoriete uitspraken van Nederlanders. Gezien deze geschiedenis van progressieve opvattingen over de LGBT-gemeenschap, vroeg ik me af hoe dit wordt ervaren door leden van deze gemeenschap die in Nederland wonen. Dus interviewde ik Mücahit T., een Turks lid van de LGBT-gemeenschap die opgroeide in Duitsland en nu vijf jaar in Nijmegen woont.

Mücahit, wanneer kwam je uit de kast? Kun je het proces beschrijven dat je hebt doorlopen?

Ik ben opgegroeid in een conservatieve stad in Duitsland in een regio waar veel mensen met een lage sociaaleconomische status wonen. De sfeer was dus behoorlijk homofoob. Tijdens mijn jeugd en adolescentie in Duitsland heb ik geleerd dat het niet geaccepteerd wordt om homoseksueel te zijn. Vooral op de middelbare school werden mensen die homo waren of anders dan mainstream, lastiggevallen. Het gevoel dat het niet geaccepteerd wordt om homoseksueel te zijn, werd waarschijnlijk ook beïnvloed door de Turkse cultuur via mijn familie en mijn religie (Islam). Ik ben in Duitsland maar voor één persoon uit de kast gekomen en dat was voor mijn beste vriend. We spraken erover en onze vriendschap maakte een enorme wending. Die werd opener, diepgaander en ook grappiger geworden. Het was een verademing om iemand uit Duitsland te hebben die me kende hoe ik werkelijk was. Met andere mensen in Duitsland heb ik er nooit openlijk over gesproken. Toen ik naar Nijmegen kwam om hier te studeren, was mijn houding ‘Nieuwe stad, nieuwe ik’. Op advies van de studentenpsycholoog heb ik mezelf als homoseksueel benoemd in mijn studentenhuis. Dit was de eerste keer dat ik openlijk sprak over homoseksueel zijn. In deze periode begon ik na te denken over wat het betekent om homoseksueel te zijn en of het voor mij acceptabel is om homoseksueel te zijn vanuit een breder menselijk standpunt. De eerste stap voor mij was om mezelf te leren accepteren zoals ik ben. Nadat ik mezelf als persoon had geaccepteerd, begon ik na te denken over hoe homoseksualiteit verenigbaar zou kunnen zijn met de Turkse cultuur en de islamitische religie. Ik kwam erachter dat homoseksualiteit ook in de dierenwereld iets heel gewoons was, waardoor ik tot de conclusie kwam dat het door God geaccepteerd moest worden. Wat betreft de Turkse cultuur komt het vrij vaak voor dat we niet praten over ongemakkelijke onderwerpen, zoals seksualiteit. De algemene mededeling is dat als je ergens niet over praat, het geen probleem is. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom homofobie in de meeste landen met de jaren afneemt, maar niet in Turkije. Als we er niet over praten, waarom zouden mensen dan van mening veranderen?

Hoe verhoudt homoseksualiteit zich naar jouw mening en ervaring tot religie?

Gedurende 10 jaar in Duitsland ging ik elk weekend naar de moskee en kreeg lessen over onze religie en de koran. Hoewel de moskee waar ik naartoe ging homoseksualiteit niet accepteerde, was ik een van de beste in mijn klas en deed ik zelfs mee aan wedstrijden. Ik vond het leuk dat de imam in mijn moskee een liberale en reflectieve notie van de islam overbracht. Hij stimuleerde ons om na te denken over de dingen die in de koran staan, omdat er veel ruimte is voor eigen interpretatie. Tegenwoordig hebben mensen niet de tijd om de originele teksten zelf te lezen en te interpreteren. Ze nemen gewoon de interpretatie van de imam van hun gemeenschap over. Omdat ik zoveel tijd besteedde aan het leren over mijn religie en ik er best goed in was, kreeg ik het vertrouwen dat ik de teksten zelf kon interpreteren en kwam tot de conclusie dat alles compatibel was. Ik kan homoseksueel, Turks en moslim zijn – en dit is wat ik voel als mijn identiteit vandaag. En ik ben niet de enige die het zo ziet. Ik merk ook een verschuiving bij vrienden die ook moslim zijn. Ze worden toleranter en accepteren mensen die anders zijn zoals mensen uit de LGBT-gemeenschap. Daarover praten en deze verschillen ook vanuit religieus oogpunt bespreken, is voor dit doel best belangrijk, denk ik. Het Christendom had in vergelijking met de Islam meer tijd om na te denken en werd minder extreem in hun opvattingen. Ik vertrouw erop dat hetzelfde op een gegeven moment met de Islam zal gebeuren en dat we eindelijk in staat zullen zijn om tolerant te zijn, elk individu te accepteren zoals ze zijn en toch onze religie te beoefenen.

Wat is jouw ervaring met het wonen in Nederland en in Nijmegen?

Naar mijn mening heeft Nijmegen de perfecte grootte: de stad is groot genoeg om deze typische grote stadssfeer, een strand en bossen te hebben en tegelijkertijd klein genoeg om je dit warme en vertrouwde kleine stadsgevoel te geven. Toen ik naar Nijmegen kwam, ging er een hele nieuwe wereld voor mij open. Ik ervoer Nijmegen meteen als een zeer liberale, linksgeoriënteerde, natuurminnende en groene stad en ik weet dat veel mensen het zo ervaren. In de LGBT-gemeenschap staat Nijmegen bekend om de ruimdenkendheid en homovriendelijkheid. In het begin werd ik overweldigd door alle evenementen, feesten en organisaties voor LGBT’ers. Natuurlijk is er nog steeds discriminatie en stereotypen tegen leden uit de LGBT-gemeenschap – ook in Nederland. Iets wat ik zelf gelukkig nog niet heb meegemaakt. Ik merk echter dat ik me geremd voel om in het openbaar de hand van mijn vriend vast te houden als we in Amsterdam of Nijmegen zijn. Dit kan te maken hebben met mijn islamitische en Turkse achtergrond en mijn jeugd in Duitsland. Soms zie ik homoseksuele en lesbische stellen op straat hand in hand of kussen, wat ik erg leuk vind om te zien. Het geeft me hoop voor de toekomst en herinnert me eraan dat het prima is om openlijk homo te zijn. Ook al ben ik er nog niet, ik hoop hetzelfde te doen en dat gevoel van vreugde en acceptatie voor een ander LGBT-lid op te wekken.

Wat raad je LHBT-nieuwkomers in Nijmegen aan?

Ik raad je sterk aan om open te zijn en met mensen te praten – ook over je seksualiteit. Maak er iets normaals van en benadruk het niet op een onnatuurlijke manier. Als ik bijvoorbeeld met mensen praat over een date die ik had, vermeld ik gewoon als kanttekening dat het een date met een man was en concentreer ik me op de informatie die ik eigenlijk wil delen. Als je anderen laat zien dat het normaal voor je is om over deze dingen te praten, zullen ze het ook eerder als normaal ervaren. In een vacuüm verandert er niets. Probeer dus je situatie en perspectief te bespreken met je sociale omgeving en vooral, accepteer jezelf zoals je bent. Wat betreft de evenementen en feesten raad ik je aan om alles in je eigen tempo te doen. De opties kunnen overweldigend zijn en je hoeft echt niet vanaf het begin naar alle evenementen te gaan. Probeer maar eens uit wat voor jou het beste werkt en geniet van de mooie stad Nijmegen.

Interview door: Linda Blaesing